autor: admin | 18 czerwiec 2009
W tym układzie możliwość porozumienia stawała się coraz bardziej iluzoryczna, ponieważ przy tak daleko posuniętych konfliktach nawet „Mojżesz z tablicami praw pod pachą” (jak mawiano, gdy Pissarro z nieodłącznym rulonem rysunków wchodził do kawiarni) nic nie mógł poradzić. Na szczęście Durand-Ruel wziął sprawę w swoje ręce. Był nie tylko marszandem impresjonistów, marszandem z którym trzeba było się liczyć, ale i właścicielem pokaźnej liczby ich płócien; kłótni „swoich” malarzy miał dość, a ponadto był zainteresowany w zorganizowaniu zbiorowej wystawy. To przesądziło o wszystkim, co nie znaczy, że Durand-Ruelowi poszło łatwo. Naprzód Renoir oświadczył że owszem, zrobi, co Durand-Ruel zechce, ale nie myśli wdawać się w rozmowy z kolegami; prócz tego zaś nie życzy sobie wystawiać razem z Gauguinem, a także z Pissarrem, ponieważ nie dogadzają mu jego rewolucyjne poglądy polityczne. Monet zakomunikował, że wyrazi zgodę, jeśli zgodzi się Renoir; Renoir postawił tymczasem dodatkowy warunek: jego płótna będą figurowały jako własność Durand-Ruela, aby nikomu nie przyszło do głowy, że nadesłał je sam; Monet powiedział, że nie ma nic przeciwko Pissarrowi, jeśli nie będzie Gauguina; Berthe Morisot uzależniała swoją obecność od obecności Moneta; Degas oznajmił, że o jego udziale nie ma mowy bez udziału jego protegowanych itd., itd., a wszystkie te pertraktacje odbywały się trybem korespondencyjnym, ponieważ prócz Degasa nikogo nie było w Paryżu (Renoir wracając z podróży po Włoszech zatrzymał się u Cezanne’a w l’Estaque, Monet malował w Dieppe, Pissarro w Pontoise, Berthe Morisot w Nicei). Po wysłaniu ogromnej ilości listów i otrzymaniu równie wielkiej ilości odpowiedzi, marszand doszedł wkrótce z malarzami do ładu. Prócz Degasa, który nie zgodził się na żadne ustępstwa i wycofał razem ‘ ze swoimi (Mary Cassatt, nie kwestionowana zresztą przez nikogo, z lojalności wobec Degasa wycofała się z nim razem).