autor: admin | 1 czerwiec 2009
Czeladnik u malarza porcelany, Augustę Renoir, pochodził z ubogiej rodziny i był jednym z pięciorga dzieci krawca z Limoges, który przeniósł się do Paryża, kiedy Augustę miał cztery lata. Ów malarz porcelany, szybko zorientowawszy się, że Renoir potrafi znacznie więcej niż zdobić półmiski i filiżanki, postanowił przekonać jego ojca, że chłopiec powinien studiować malarstwo. Rzecz jednak była nie w przekonywaniu, ale w możliwościach finansowych: ojciec nie miał żadnych. Niezwykła wszakże łatwość, z jaką młody Renoir potrafił wykonać każde zamówienie, przychodzi mu z pomocą: kiedy dość już udekorował wachlarzy, namalował zasłon i kiedy w rezultacie zebrał trochę grosza, zapisuje się do Szkoły Sztuk Pięknych, do pracowni Gleyre’a. Jest rok 1862. Renoir ma wówczas 21 lat.
Charles Gleyre cieszył się opinią jednego z najbardziej znośnych profesorów Szkoły. Akademicki malarz tak samo jak inni, nie miał w sobie nic z wyzywającej arogancji Couture’a ani z jego obezwładniającej zarozumiałości. Choć nie mógł pomóc swoim uczniom, miał tę wielką zasługę, że nie za bardzo im przeszkadzał; w pracowni zjawiał się dwa razy w tygodniu i zatrzymując się przy sztalugach swoich pupilów poprzestawał na oświadczeniu, że malarz powinien przede wszystkim ćwiczyć się w rysunku i mieć się na baczności, żeby „przeklęty kolor” nie przewrócił mu w głowie. Gleyre nie był jednak tak święty, żeby nie uważał pewnego stosunku do malarstwa za przestępstwo. Zbliżywszy się kiedyś do sztalug Renoira, na których znajdowało się płótno nie tylko zdradzające upodobanie do „przeklętego koloru”, ale traktujące ten kolor, podobnie jak sam temat, lekko i wesoło, powiedział do młodego człowieka grzecznie, ale oschłym tonem:
„Pan zapewne uprawia malarstwo, żeby się bawić?”
- Ależ oczywiście - odparł natychmiast Renoir - gdyby mnie malarstwo nie bawiło, zapewniam pana, że nie chciałbym się nim zajmować.”
Ta replika określa doskonale stosunek Renoira do malarstwa.